خانه / اشعار و منابر / روز سوم محرم الحرام ۱۴۴۰ حجت الاسلام والمسلمین ضیایی

روز سوم محرم الحرام ۱۴۴۰ حجت الاسلام والمسلمین ضیایی

سالیانی است که صحبت روشنفکر مآبانه‌ای از طرف عده‌ای نادان یا خائن بین مردم جامعه شایع می‌شود، که چرا این‌قدر دیگران را برای خودتان دشمن می‌پندارید و مرگ‌ها را سرازیر برخی کشورها می‌کنید، چرا با دشمنانتان صلح نمی‌کنید و با صلح و آرامش زندگی نمی‌کنید، آیا نمی‌شود با محبت و عشق به اهل‌بیت علیهم‌السلام زندگی کرد و با دشمنانش کاری نداشت و به یک تنفر ساده نسبت به دشمنان اهل‌بیت گذشت؟؟ چرا با حسن ظن پیش نرویم و سوءظن نسبت به دیگران را کم کنیم و دشمنی‌های ماقبل را کنار نگذاریم؟حال اینکه خود کسانی که ابتدا این سخن شیظانی را بر زبان جاری میکنند،به راحتی خونریزی میکنند و مردم بی پناه را مورد حمله قرار می دهند.
این عده یا نمی‌دانند یا خودشان را به نادانی زده‌اند که یکی از عوامل رشد انسان عداوت است و این عداوت با دشمنان هر جایی که متوقف شود رشد متوقف می‌شود و غی و اغواء شدن و فساد شروع می‌شود. وقتی که خداوند متعال آدم ابوالبشر را از جایگاه خودش پایین می‌آورد می‌فرماید: «قُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ» (سورۀ بقره، آیه ۳۶) خداوند متعال در حین هبوط آدم به او می‌فهماند که تو در زمین اعداء و دشمنانی داری و باید با آن‌ها عداوت کنی و سوءظن نسبت به آن‌ها داشته باشی. غَی همان گزاره‌ای است که شیطان قسم یاد کرده است که همۀ انسان‌ها را به آن مبتلا کند و برای همه برنامه‌ای دارد «فَبِعِزَّتِکَ لَأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ» (سورۀ ص، آیه ۱۸۲) که حتی برای عباس بن علی هم برنامه می‌ریزد و از طریق شیاطین انسی «مِنَ الْجِنَّهِ وَالنَّاسِ» (سورۀ ناس، آیه ۶) می‌خواهد به اغواگری بپردازد. شیطان و طاغوت و حزبشان برای دشمنی‌شان برنامه دارد حالا چه انسان سوءظن داشته باشد و چه حسن‌ظن. و باز هم خداوند در آیه ۱۱۷ سورۀ طه به وضوح می‌فرماید «هَذَا عَدُوٌّ لَّکَ وَ لِزَوْجِکَ»؛ صحبت بر سر شخص حضرت آدم نیست که چون او پیامبر است او را فریب دهد بلکه این عداوت با زوجۀ آدم هم هست، عداوت و دشمنی با انسان است نه با شخص حضرت آدم و برای همۀ انسان‌ها برنامه‌ی دشمنی دارد تا آنجا که می‌فرماید: «فَوَسْوَسَ إِلَیْهِ الشَّیْطَانُ» (سورۀ طه، آیه ۱۲۰) که این وسوسه به یک‌باره نبوده است بلکه با مدیریت و برنامۀ پله به پله صورت گرفته است تا آنجا که می‌فرماید: «وَعَصَى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَى» (سورۀ طه، آیه ۱۲۱) غوی یعنی رشدش متوقف شد چون آدم، احساس عداوت نسبت به شیطان را جدی نگرفته است لذا رشدش متوقف و غی و اغواء شد. مردم کوفه کاملاً اباعبدالله را دوست داشتند و بر اساس همین حُب، چندین هزار نامه نوشته‌اند و دعوت کرده‌اند از امام که به کوفه بیایند ولی آن‌ها عداوت و دشمنی با یزید و عبیدا… را جدی نگرفتند و کاملاً آن‌ها را دشمن ندانستند لذا فریب خوردند و اغواء شدند. مراد از آیۀ «اهْبِطُوا بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ» این است که شما در دشمن‌گیری و عداوت کم‌کارید و هبوط کنید و به دنیا بروید و تمرین کنید عداوت با دشمنان قسم‌خورده را.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *