خانه / اشعار و منابر / روز ششم محرم الحرام ۱۴۴۰ حجت الاسلام والمسلمین ضیایی

روز ششم محرم الحرام ۱۴۴۰ حجت الاسلام والمسلمین ضیایی

یکی دیگر از جنود عقل و جهل و درگیری درونی انسان بین فضائل و رذائل جنگ میان عزت و ذلت است.
انسان فطرتا طالب عزت است و دوست دارد عزیز باشد ولی هر کسی این عزت در چیزی میبیند و به دنبال آن میرود. چرا برخی در رسیدن به عزت به ذلت کشانده می‌شوند و ذلیل می‌شوند؟
مگر نمی‌شود کسی توسط مقدار علمی که به دست میاورد و به منصب و مدرکی میرسد صاحب عزت در جامعه شود؟!
این که انسان برای عزتمند شدن خودش تلاش می‌کند درس می‌خواند صحیح است و مشکلی نیست مشکل اینجاست که عزت را از مدرک می‌خواهد یا از صاحب اصلی عزت که فرموده «إِنَّ الْعِزَّهَ لِلَّهِ جَمِیعًا» (سورۀ نساء، آیه ۱۳۹)

جهت‌گیری باید به سمت خدا باشد و از خدا طلب عزت کرد ما اگر جهتمان به سمت خدا باشد عزیز می‌شویم و مابقی خطاها بخشیده می‌شود مثل کسی که اگر پس از نماز متوجه بشود که لکه‌ی خونی بر روی لباسش بوده آن نماز دیگر اعاده ندارد و قبول است و پذیرفته شده است اگر چه زمان برای اعاده نماز در حالت ادا باقی مانده باشد اما اگر کسی چند سال پیش نمازی را خوانده است و الان متوجه شده که آن نماز خوانده شده به سمت قبله نبوده است باید آن نماز را قضا کند لذا جهت‌گیری‌های اشتباه را نمی‌بخشند و ما بقی خطا را می‌پوشانند و می‌بخشند و اعمال با کم و زیادش در جهت‌گیری صحیح قبول می‌شود ولی اگر قرآن هم بخوانیم ولی در جهت صحیح نباشد ارزشی ندارد بلکه از هدف خودمان هم دور می‌شویم

عزت ها کجا هستند؟ و ذلت‌ها در کجا قرار گرفته‌اند؟
ذلت واقعی در این هست که آدمی دنبال عزت دیگران باشد و عزت خودش را از دیگران طلب کند (آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد)
فرموده‌اند مومنین اینگونه‌اند که «اعزه علی المومنین اذله علی الکافرین» (سورۀ مائده، آیه ۵۴) عزتشان با مومنین است و ذلتشان در مقابل کافرین هر کس اینگونه باشد و چنین عزت و ذلت را برجای خودش بنشاند بطور طبیعی و قهراً عزیز است.
غیر ممکن است کسی رنگ و بوی اباعبدلله(علیه‌السلام) را گرفته باشد و عزیز نشود که سیدالشهدا(علیه‌السلام) فرمودند «هیهات من الذله» (لهوف، ص۱۹۷؛ بحارالانوار، ج۴۵، ص۸)
مانند شهید حججی که مالامال عشق ابی‌عبدالله الحسین(علیه‌السلام) بود و چه با عزت در درگاه الهی شهید شد.
هیئت یا زینب (سلام الله علیها)