خانه / اشعار و منابر / روز چهارم محرم الحرام ۱۴۴۰ حجت الاسلام والمسلمین ضیایی

روز چهارم محرم الحرام ۱۴۴۰ حجت الاسلام والمسلمین ضیایی

به راستی چرا خدا وقتی آدم را بر روی زمین هبوط داد بین این همه نکته و اسم که انسان و آدم همه‌ی آن‌ها را می‌دانست که فرمود «وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ کُلَّهَا» (سورۀ بقره، آیه ۳۱)، فقط به عداوت و دشمنی با دشمنان قسم خورده تذکر می‌دهد و تأکید می‌کند؟ این اراده‌ی الهی و خواست خداست که انسان در دنیا با عداوت و دشمنی با دشمنان قسم خورده‌ی خدا رشد کند و دقیقاً عده‌ای می‌خواهند با فیگورِ روشنفکری دنیا را محل امن و آرامش و بدون جنگ و ستیزه برای ما متصور سازند که آن‌ها جاهل هستند و این جهلشان یا در مقابل علم است که نمی‌دانند یا در مقابل عقل است که می‌دانند ولی عقل بر آن‌ها چیره نشده است، بسیاری از این کلمات که عنوان عقلانی بر آن می‌زنند جهالت محض است، همراه با ژست روشنفکری. از اول تا آخر خلقت این جنگ برپاست و این تقابل و عداوت و ستیزه هست پس ما بر روی زمین آمده‌ایم برای جهاد و مبارزه و عداوت و این دشمنی بوده و هست و خواهد بود.

نقطۀ اوج این تقابل فضائل و رذائل ده محرم‌الحرام سال ۶۱ هجری بود که حسین بن علی(علیه‌السلام) که خلاصه و چکیدۀ تمام فضائل و ایمان است به همراه یارانش در مقابل تمام پستی‌ها و رذائل و تمام جبهۀ کفر ایستاد که بر این روز و بر ماتم‌ها و مصیبت‌هایش از آدم تا خاتم و از خاتم تا خاتم (خاتم‌النبیین تا خاتم الوصیین) گریستند و همان‌گونه که در روز اول گذشت، جمع شدن این رذائل و فاعلان آن طی یک برنامه‌ای بوده که ابتدا بنی‌امیه این اسب نحس و شوم و وحشی را آرام کردند و زین‌گذاری کردند (أسْرَجَتْ) و بعد آل زیاد و آل مروان لِجام و افسار بر آن زدند (أَلْجَمَتْ) و این ابن مرجانه و عمر سعد و شمر بودند که بر پهلوهای این اسب کوبیدند و حرکت دادند (َتَنَقَّبَتْ).

یکی از فضائل اخلاقی «لینت» یا همان نرمی است که در دعا دارد «اَللَّهُمَّ لیّنْ قَلْبی لَوَلیِّ اَمْرکَ» (مفاتیح‌الجنان، دعا در غیبت امام زمان، جمال الاسبوع، سید بن طاووس) که نقطۀ مقابل این فضیلت قساوت است «ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُکُم مِّن بَعْدِ ذَلِکَ» (سورۀ بقره، آیه ۷۴) اشک نشانۀ لینت قلب و نرمی قلب است.
یکی از میادین جنگ بین فضائل و رذائل جنگ بین لینت و قساوت است، جهاد اصغر همین جنگ نظامی است اما جنگ اکبر است که جهاد نفس است و جهاد نفس یعنی بررسی این جنگ‌های درونی و بررسی این تقابل فضائل و رذائل که در دل ما پا گرفته است که اگر ما در این جنگ درونی پیروز نباشیم خائض شده‌ایم و ابتدا درون آتش خودمان و سپس در دوزخ افکنده می‌شویم «مَا سَلَکَکُمْ فِی سَقَرَ» (سورۀ مدثر، آیه ۴۲) «وَکُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِینَ» (سورۀ مدثر، آیه ۴۵) و دیگر فائز نیستیم که فائزینند که از آتش‌ها رهایی یافتند و در بهشت جای داده شده‌اند «فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَأُدْخِلَ الْجَنَّهَ فَقَدْ فَازَ» (سورۀ آل عمران، آیه ۱۸۵)
هیئت یازینب(سلام الله علیها)